Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Ο γέρος και η θάλασσα

Έρνεστ Χέμινγουεϊ* - Απόσπασμα 

 {...} Ήτανε δύσκολο να τα καταφέρει στα σκοτεινά, και μια φορά που το ψάρι έδωσε ένα τράνταγμα, το έριξε κάτω, και του έκανε μια κοψιά κάτω από το μάτι, Το αίμα κατηφόρισε στο μάγουλό του για λίγο. Έπηξε όμως και ξεράθηκε, προτού να φτάσει στο σαγόνι, κι ο γέρος πήρε πάλι τη θέση του, μπροστά στην πλώρη, πάνω στα ξύλα. Βόλεψε το σακί, και με προσοχή μετατόπισε την πετονιά, στους ώμους του, και κρατώντας την τεζαρισμένη, υπολόγισε προσεκτικά το βάρος του ψαριού, κι έβαλε το χέρι του στη θάλασσα, για να λογαριάσει το δρόμο της βάρκας στο νερό. 
 Αναρωτιέμαι γιατί τραντάχτηκε έτσι, σκέφτηκε. Θα πρέπει να γλίστρησε το σύρμα απάνω στο λόφο της ράχης του. Βέβαια η ράχη του δεν μπορεί να το πονάει όσο πονάει η δικιά μου. Μα δεν μπορεί να τραβάει για πάντα τούτη τη βάρκα όσο μεγάλο και να ’ναι. Τώρα ξεκαθάρισα ό,τι θα μπορούσε να με βάλει σε μπελάδες κι έχω μπόλικο σκοινί για ρεζέρβα, ό,τι μπορεί να να ζητήσει ένας άνθρωπος. - 
Ψάρι είπε γλυκά και δυνατά. Θα κάτσω κοντά σου μέχρι να πεθάνω. Υποθέτω, πως κι αυτό θα κάτσει μαζί μου, σκέφτηκε ο γέρος, και περίμενε ίσαμε να χαράξει. Έκανε ψύχρα τούτη την ώρα, πριν το χάραμα, και μαζεύτηκε απάνω στο ξύλο για να ζεσταθεί. Μπορώ να το τραβήξω μέχρι κει που θ’ αντέξει κι αυτό, συλλογίστηκε.

Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

Της μάνας η καρδιά











Ένα παιδί μοναχοπαίδι αγόρι, 
αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη. 
"Δεν αγαπώ εγώ, του λέει, τα παιδιά, 
μ' αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου 
της μάνας σου να φέρεις την καρδιά 
να ρίξω να τη φάει το σκυλί μου". 

 Τρέχει ο νιος τη μάνα του σκοτώνει 
και την καρδιά τραβά και ξεριζώνει, 
και τρέχει να την πάει, μα σκοντάφτει 
και πέφτει ο νιος κατάχαμα με δαύτη. 

 Κυλάει ο γιος και η καρδιά κυλάει 
και την ακούει να κλαίει και να μιλάει. 
Μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει:
"Εχτύπησες αγόρι μου;" και κλαίει...

Ζαν Ρισπέν 
Απόδοση στα ελληνικά: Άγγελος Βλάχος 











(Ι.Β.Ν. / http://ligakaikala.blogspot.gr/ : 
Θεωρώ αυτή τη φωτογραφία για της Μάνας την καρδιά "μέγεθος" του Σύμπαντος Κόσμου...)

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Το βιβλίο της ανησυχίας

Φερνάντο Πεσσόα, εκδόσεις Εξάντας - Απόσπασμα


«Ποτέ δεν αγαπάμε κάποιον. Αγαπάμε απλώς την ιδέα που σχηματίζουμε για κάποιον. Τελικά αυτό που αγαπάμε είναι μια δική μας έννοια και ο εαυτός μας… 
Να λες. Να ξέρεις να λες. Να ξέρεις να υπάρχεις μεσ” από τη γραπτή φωνή και τη νοητική εικόνα! Η ζωή δεν αξίζει τίποτα παραπάνω: το παραπάνω είναι άντρες και γυναίκες, υποθετικοί έρωτες και ματαιοδοξίες ψεύτικες, προφάσεις της πέψης και της λήθης, άνθρωποι που κινούνται πάνω κάτω, σαν ζώα όταν ανασηκώνουμε μια πέτρα, κάτω από τον μεγάλο αφηρημένο βράχο του γαλάζιου χωρίς νόημα ουρανού. 
Η λογοτεχνία που είναι η τέχνη παντρεμένη με τη σκέψη και η πραγματοποίηση χωρίς το ελάττωμα της πραγματικότητας, μου φαίνεται πως είναι ο σκοπός προς τον οποίο έπρεπε να τείνει κάθε ανθρώπινη προσπάθεια, αν ήταν πραγματικά ανθρώπινη και όχι μια επιπολαιότητα του ζωώδους... 
Επανάσταση; Αλλαγή; Αυτό που θέλω στ” αλήθεια από τα βάθη της ψυχής μου είναι να φύγουν τα άτονα σύννεφα που πασαλείβουν με μια γκρίζα σαπουνάδα τον ουρανό. Αυτό που θέλω είναι να δω το γαλάζιο να προβάλλει ανάμεσα τους, αλήθεια βέβαιη και ξεκάθαρη γιατί τίποτα δεν είναι και ούτε θέλει να είναι… 
Μακάριος αυτός που δεν απαιτεί από τη ζωή περισσότερα απ” όσα αυτή του δίνει αυθόρμητα, καθοδηγούμενος από το ένστικτο της γάτας, που αναζητεί τον ήλιο όταν υπάρχει ήλιος, και, όταν δεν υπάρχει, τη ζέστη, όπου κι αν αυτή βρίσκεται. 
Πιστεύω, ιδανικά, γυναίκα ή επάγγελμα – όλα αυτά είναι κελί και χειροπέδες. Να είσαι και να παραμένεις ελεύθερος. Η ίδια η φιλοδοξία, αν γίνει υπερηφάνεια και πάθος, είναι ένα φορτίο, και δεν θα νιώθαμε υπερήφανοι αν κατανοούσαμε ότι είναι ένα σχοινί από το οποίο μας τραβάνε. Όχι, ούτε καν δεσμούς με τον εαυτό μας... 

Ας βγάλουμε περίπατο στον ήλιο την ανάπαυση μας πριν από το τέλος, αγνοώντας συνειδητά τους σκοπούς και τις συνέπειες. Ο ήλιος θα χρυσίσει τα χωρίς ρυτίδες μέτωπά μας, και η αύρα θα φέρει δροσιά σε όσους έπαψαν να ελπίζουν…»

 ΠΗΓΗ: http://www.alfavita.gr/

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

«Το παιδί με τη ριγέ μπλούζα»

Έλενα Χουσνή –Εκδ.ΚΥΦΑΝΤΑ


«Το παιδί με τη ριγέ μπλούζα... Η εικόνα του επανήλθε στο μυαλό της. Μικροσκοπικό, αδύνατο. Λεπτά μακριά πόδια, όμορφα μάτια, χέρια παιδικά, κορμί παιδικό. Και δίπλα στο κομματιασμένο σώμα του ένα μπλουτζίν παντελόνι και ένα ριγέ μπλουζάκι. "Το παιδί με τη ριγέ μπλούζα", είπε και ήξερε ήδη πως ήθελε να μάθει τα πάντα γι' αυτό…» 

Στις σκοτεινές γειτονιές ταυ διαδικτύου, η ηλεκτρονική παρανομία στήνει παγίδες στα ανύποπτα ανήλικα θύματά της. Διώκτες και διωκόμενοι, θύτες και θύματα αναμετρώνται σε μια ιστορία στην οποία νικητής πρέπει να είναι η ίδια η ζωή. Μαζί της και η παιδική αθωότητα, θησαυρός που δεν εκποιείται.
Το παιδί με την ριγέ μπλούζα στοιχειώνει τη σκέψη της δημοσιογράφου Νάνσυ Καρβούνη. Όσο προχωρά την έρευνά της για τα κυκλώματα παιδικής πορνογραφίας, θα βρίσκεται αντιμέτωπη με τα αδυσώπητα πλοκάμια τους. Όμως, όπως πάντα, υπάρχει το φως που αχνοφέγγει πίσω από τα σκοτάδια. Εγγύηση ότι η μάχη δεν έχει χαθεί...
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 «Μια γροθιά στο στομάχι δίνει η Έλενα Χουσνή με το βιβλίο της "Το παιδί με τη ριγέ μπλούζα". Μα όπου υπάρχει απελπισία, υπάρχει και ελπίδα. Δυνατή, υπαρκτή, σχεδόν καθημερινή ιστορία που μας αφήνει άφωνους. Ευτυχώς» (Τιτίνα Δανέλλη)
 «Η Έλενα Χουσνή, με το τρίτο της βιβλίο, δείχνει να καταλαμβάνει μια σημαντική θέση στον χώρο του κοινωνικού αστυνομικού μυθιστορήματος, αναδεικνύοντας το θέμα με την απαιτούμενη ισορροπία σκληρότητας και ευαισθησίας» (Γρηγόρης Αζαριάδης)
«Διαδίκτυο και ηλεκτρονικό έγκλημα, ως λέξεις - έννοιες μιας νέας πραγματικότητας την οποία βιώνουμε, θίγονται με τρόπο γλαφυρό και διακριτικό στο βιβλίο της Έλενας Χουσνή. Στο "παιδί με τη ριγέ μπλούζα" ξετυλίγεται η πλοκή μιας σκοτεινής υπόθεσης, πτυχές της οποίας ακουμπούν στη νέα τεχνολογική τάξη πραγμάτων» (Γιώργος Παπαπροδρόμου - επικεφαλής της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος)

http://booksyros.blogspot.gr/

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

Ραντεβού στα τυφλά με ένα βιβλίο

Μην κρίνεις ένα βιβλιοπωλείο από το εξώφυλλό του, λένε, όμως πόσο συχνά πέφτουμε όλοι μας σ΄ αυτήν την παγίδα;
Μία βιβλιοπώλισσα σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο με μεταχειρισμένα βιβλία στην Αυστραλία, το Elizabeth’s bookshop, σκέφτηκε πώς να μας κάνει να δώσουμε μια ευκαιρία σε βιβλία που δεν θα επιλέγαμε ποτέ στο βιβλιοπωλείο κι όμως αξίζουν την προσοχή μας. Τα τύλιξε με χαρτί κι έγραψε απ’ έξω μερικές λέξεις κλειδιά όπως, «Περιπέτεια», «Θρίλερ», «Δεκαετία ’90», «Λατινική Αμερική», «Σασπένς» κλπ.
Έτσι γεννήθηκε το «Ραντεβού στα τυφλά μ΄ένα βιβλίο» (Blind date with a book), μια πρωτοβουλία που αγαπήθηκε από τους αναγνώστες και υιοθετήθηκε από πολλά βιβλιοπωλεία σε όλο τον κόσμο.
Για τους βιβλιοπώλες το να προτείνουν βιβλία στους επισκέπτες, είτε πρόκειται για δώρο είτε όχι, είναι ίσως η πιο συνηθισμένη καθημερινή τους ασχολία.
Tο «Ραντεβού στα τυφλά με ένα βιβλίο» είναι ένας διαφορετικός τρόπος να δημιουργήσουν μια συλλογή από βιβλιοπροτάσεις και, το σημαντικότερο, να τις ντύσουν με μια επιπλέον δόση μυστηρίου που θα τις κάνει πιο δελεαστικές.
Αλλά και για εκείνους τους βιβλιόφιλους που ψάχνουν κάτι καινούριο και πελαγώνουν διαβάζοντας δεκάδες οπισθόφυλλα, είναι μια εναλλακτική επιλογή με ενδιαφέρουσα έκβαση, μιας και σπάνια θα επιλέγαμε από μόνοι μας ένα βιβλίο που δεν μας είναι οικείο το θέμα, το εξώφυλλο ή ο συγγραφέας.
Και βέβαια ας μην υποτιμούμε τη χαρά που δίνει το ξετύλιγμα του βιβλίου, η οποία απαθανατίζεται καθημερινά σε αμέτρητα βίντεο στα social media.

Το «Ραντεβού στα τυφλά μ’ ένα βιβλίο» είναι μια πολύ ωραία ιδέα, ένα παιχνίδι ανάμεσα στους βιβλιοπώλες και τους επισκέπτες που μπορεί να οδηγήσει σε μια νέα «ιστορία αγάπης».

Ευχόμαστε να το δούμε σύντομα και στα ελληνικά βιβλιοπωλεία!

 ΠΗΓΗ: http://littlebookstores.gr/

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

23 Απριλίου:

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου

Η ημερομηνία της 23ης Απριλίου επελέγη για πρώτη φορά το μακρινό 1925 από βιβλιοπώλες της Καταλονίας, επειδή συνέπιπτε με την ημερομηνία θανάτου του Θερβάντες. Το 1995, η Unesco καθιέρωσε την 23η Απριλίου ως ημερομηνία εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Βιβλίου, επειδή συμπίπτει με τον θάνατο και ενός άλλου κλασικού των διεθνών γραμμάτων, του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.
 Ο Σαίξπηρ και ο Θερβάντες πέθαναν στις 23 Απριλίου του 1616 και το γεγονός αυτό προσδίδει ιδιαίτερη συμβολική βαρύτητα στην Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, που καλεί τους νέους να ανακαλύψουν την απόλαυση της ανάγνωσης, συνειδητοποιώντας το μέγεθος της συμβολής της στην κοινωνική και την πολιτιστική ανάπτυξη της ανθρωπότητας.
Στην Καταλονία, την ημέρα αυτή εορτάζεται η Μέρα των Βιβλίων και των Ρόδων, μία τοπική παραλλαγή της Γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, που συνδυάζεται με την εορτή του προστάτη της περιοχής, Αγίου Γεωργίου. 
Με το σύνθημα «Ένα τριαντάφυλλο για την αγάπη, ένα βιβλίο για πάντα», ο άνδρας θα χαρίσει στην αγαπημένη του ένα τριαντάφυλλο κι αυτή θα του το ανταποδώσει με ένα βιβλίο.

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Πειρασμός...













"Έστησ' ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Aπρίλη,
Kι' η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκιά της ώρα,
Kαι μες στη σκιά που φούντωσε και κλει δροσιές και μόσχους
Aνάκουστος κιλαϊδισμός και λιποθυμισμένος.
Nερά καθάρια και γλυκά, νερά χαριτωμένα,
Xύνονται μες στην άβυσσο τη μοσχοβολισμένη,
Kαι παίρνουνε το μόσχο της, κι' αφήνουν τη δροσιά τους,
Kι' ούλα στον ήλιο δείχνοντας τα πλούτια της πηγής τους,
Tρέχουν εδώ, τρέχουν εκεί, και κάνουν σαν αηδόνια.
Έξ' αναβρύζει κι' η ζωή, σ' γη, σ' ουρανό, σε κύμα.
Aλλά στης λίμνης το νερό, π' ακίνητό 'ναι κι άσπρο,
Aκίνητ' όπου κι' αν ιδής, και κάτασπρ' ώς τον πάτο,
Mε μικρόν ίσκιον άγνωρον έπαιξ' η πεταλούδα,
Που 'χ' ευωδίσει τς ύπνους της μέσα στον άγριο κρίνο.
Aλαφροΐσκιωτε καλέ, για πες απόψε τί 'δες•
Nύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια!
Xωρίς ποσώς γης, ουρανός και θάλασσα να πνένε,
Oυδ' όσο κάν' η μέλισσα κοντά στο λουλουδάκι,
Γύρου σε κάτι ατάραχο π' ασπρίζει μες στη λίμνη,
Mονάχο ανακατώθηκε το στρογγυλό φεγγάρι,
Kι' όμορφη βγαίνει κορασιά ντυμένη με το φως του."
(Δ. Σολωμός : «Ελεύθεροι πολιορκημένοι»)